لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

هدف از این پژوهش بررسی اثر کیتوزان، تیمول و اتمسفر تغییر یافته بر ویژگی های فیزیکوشیمیایی، حسی و میکروبی خربزه تازه برش خورده بود. بدین منظور، برش های خربزه در محلول حاوی درصدهای مختلف کیتوزان (صفر، 1 و 2%) و تیمول (صفر، 25/0 و 5/0%) به مدت 2 دقیقه غوطه ور شدند. برش های تازه میوه پس از پوشش دهی و حذف محلول های اضافی و نمونه شاهد (پوشش داده نشده) در اتمسفر تغییریافته (10% دی اکسید کربن) و اتمسفر طبیعی بسته بندی و به مدت 8 روز در دمایC ͦͦ 4 نگهداری شدند. نتایج بیانگر افزایش میزان دی اکسید کربن و کاهش اکسیژن در بسته بندی تحت اتمسفر اصلاح شده و اتمسفر طبیعی همگام با افزایش دوره ماندگاری بود. اما در نمونه های پوشش دهی شده با کیتوزان و تیمول شدت کاهش اکسیژن و افزایش دی اکسیدکربن کمتر از نمونة شاهد بود. در پایان 8 روز نگهداری، افت وزنی در نمونه های پوشش دهی شده با کیتوزان و تیمول و نگهداری شده تحت اتمسفر تغییر یافته بسیار کمتراز نمونه شاهد بود (34/0% در مقایسه با 60/13%). افزایش غلظت کیتوزان و بسته بندی تحت اتمسفر تغییر یافته سبب افزایش حفظ میزان مواد جامد محلول، اسید قابل تیتراسیون، اسید اسکوربیک و سفتی بافت برش های خربزه شد، اما افزایش غلظت تیمول تاثیر معنی داری بر این ویژگی های کیفی نداشت. شاخص-های رنگی میزان سبزی- قرمزی (a*)، میزان آبی- زردی (b*)، میزان روشنایی (L*) و شاخص قهوه ای شدن (BI) نیز تحت تاثیر نوع بسته بندی و غلظت کیتوزان قرار گرفتند، اما، تیمار با تیمول بر شاخص های رنگی برش خربزه تاثیر معنی داری نداشت. اثر متقابل غلظت کیتوزان و غلظت اسانس نشان داد که برش های خربزه تیمار شده با غلظت 1% کیتوزان و غلظت های 25/0 و 5/0% تیمول دارای کمترین میزان بار میکروبی بودند. پوشش دهی با کیتوزان و تیمول و هم چنین نوع بسته بندی بر همه صفات حسی برش های خربزه (تاثیر معنی داری داشت (05/0 P<)؛ و ارزیابان در پذیرش کلی، غلظت 1%کیتوزان را بر غلظت 2% ترجیح دادند.

این پژوهش با هدف بررسی پیش بینی وضعیت صید تاس ماهی ایرانی (Acipenser persicus) در سواحل استان گلستان دریای خزر با استفاده از مدل پویایی انجام شد. نتایج حاصله بیانگر آن بود که مطابق مقدار اولیه جمعیت در سال 1387 برابر با 2500 قطعه ماهی، در صورت برداشت با نرخ حال حاضر، ذخایر این ماهی ارزشمند خاویاری تا 50 سال آینده از بین رفته؛ درحالیکه با در نظر گرفتن نرخ برداشت 2/0 در سال (تقریبا معادل نیمی از صید حال حاضر)، مقدار برداشت ذخایر ماهی قره برون سیر افزایشی خواهد داشت به نحوی که این ذخایر کاملاً توانایی بازسازی خودش را باز خواهد یافت.

این پژوهش به منظور بررسی تاثیر تیمارهای آب آبیاری به میزان 100, 80, 60, 40 و 120 درصد نیاز آبی و مقادیر مختلف نیتروژن به میزان 120, 60 و 180 کیلوگرم در هکتار و بر همکنش آنها بر کمیت و کیفیت گیاه گوجه فرنگی رقم ارلی اوربانا انجام گرفت. پژوهش در سال 1382 در مزرعه تحقیقاتی گروه آبیاری و آبادانی دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران (منطقه نیمه خشک) در یک خاک لوم رسی و در طرح کرت های خردشده با سه تکرار (تیمارهای آبیاری به عنوان کرت های اصلی و مقادیر نیتروژن به عنوان کرت های فرعی) انجام شد. نتایج تجزیه آماری نشان داد که میزان آب آبیاری و مقادیر مختلف نیتروژن و همچنین برهمکنش آنها بر خصوصیات کمی گوجه فرنگی شامل عملکرد کل محصول، عملکرد محصول قابل فروش، تعداد میوه در بوته، وزن متوسط میوه و بازده مصرف آب (WUE)، معنی دار بوده است. حداکثر عملکرد محصول قابل فروش و راندمان مصرف آب در تیمار 100% نیاز آبی با 120 کیلوگرم نیتروژن در هکتار بدست آمد. همچنین تیمارهای مختلف آبیاری، نیتروژن و برهمکنش آنها تاثیر معنی داری بر خصوصیات کیفی گوجه فرنگی شامل زودرسی، ماده خشک میوه، مواد جامد محلول میوه، اسیدیته قابل تیتراسیون، pH میوه، ویتامین «ث»، استحکام میوه و نیترات میوه داشت. در نهایت، در شرایط آب و هوایی محل این آزمایش و رقم گوجه فرنگی مورد بررسی، می توان کاربرد 80% نیاز آبی با 120 کیلوگرم نیتروژن خالص در هکتار را از نظر بهینه ساختن صفات کمی و کیفی گوجه فرنگی توصیه نمود.

این بررسی به منظور ارزیابی عملکرد و اجزای عملکرد در 8 رقم و لاین نخود در واکنش به میزان آب مصرفی، در سال زراعی 1389 در ایستگاه کشاورزی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز اجرا شد. تحقیق به صورت آزمایش اسپلیت پلات در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در 3 تکرار سطوح آبیاری در3 سطح، (آبیاری پس از 70، 105 و140 میلی متر تبخیر از تشتک کلاس A) در کرت های اصلی و ارقام و لاین های نخود در 8 سطح (جم، آزاد، FLIP 00-78C ،FLIP 97- 32C ، FLIP 00-75C، FLIP 97-26C، ILC8617 و (ILC 482 در کرت های فرعی قرار گرفتند. نتایج نشان داد، لاین ILC 482 دارای بالاترین مقدار در صفات تعداد شاخه در بوته، تعداد نیام و تعداد دانه در بوته و لاین های FLIP00-78c وILC 86 17 دارای کمترین تعداد دانه در بوته بودند. بالاترین مقدار عملکرد دانه نیز به لاین ILC 482 معادل 208 گرم بر متر مربع تعلق داشت. آبیاری پس از 105 و 140 میلی متر تبخیر از تشتک در مقایسه با آبیاری پس از 70 میلی متر تبخیر از تشتک، به ترتیب منجر به کاهش 23 و 45 درصدی سطح برگ، 29 و 52 درصدی تعداد دانه در بوته، 11 و 23 درصدی وزن هزار دانه، 29 و 51 درصدی تعداد نیام در گردید. کاهش عملکرد دانه به دنبال آبیاری پس از 105 و 140 میلی متر تبخیر از تشتک، 27 و 64 درصد برآورد گردید، لذا در تولید نخود لازم است به ارزش آب در منطقه و افزایش محصول تولیدی به ازای افزایش آب مصرفی مورد توجه قرار گیرد.

با توجه به محدودیت منابع آب، لزوم بهبود بهره وری آب و اهمیت اقتصادی تولید آلو، بررسی شاخص های مدیریتی از جمله حجم آب آبیاری، عملکرد و بهره وری آب آبیاری برای این محصول ضرورت دارد. در این تحقیق، حجم آب آبیاری و عملکرد آلو در 20 باغ منتخب در دو شهرستان مشهد و چناران از استان خراسان رضوی در طول یک سال زراعی 1400-1399 اندازه گیری شد. در انتهای فصل رشد و پس از تعیین میزان عملکرد، مقادیر بهره وری آب آبیاری و بهره وری آب کاربردی (آبیاری + بارندگی موثر) تعیین گردید.  حجم آب آبیاری با نیاز ناخالص آبیاری برآورد شده از روش پنمن-مانتیث با استفاده از داده های هواشناسی ده سال اخیر و سند ملی آب مقایسه شدند. میانگین وزنی حجم آب آبیاری، حجم آب کاربردی، عملکرد آلو، بهره وری آب آبیاری و بهره وری آب کاربردی به ترتیب 10256 مترمکعب در هکتار، 10353 مترمکعب در هکتار، 14713 کیلوگرم در هکتار، 1/53 کیلوگرم بر مترمکعب و 1/51 کیلوگرم بر مترمکعب تعیین شد. حجم آب آبیاری، عملکرد و بهره وری آب آبیاری در باغ های منتخب در روش آبیاری قطره ای به ترتیب 9919/87 مترمکعب در هکتار، 18/83 تن در هکتار و 1/88 کیلوگرم بر مترمکعب و در روش آبیاری سطحی به ترتیب 11432/60 مترمکعب در هکتار، 14/80 تن در هکتار و 1/31 کیلوگرم بر مترمکعب بدست آمد. نتایج بررسی ها نشان داد که متوسط حجم آب آبیاری استفاده شده توسط کشاورزان در باغات آلو (10449 مترمکعب در هکتار) کمتر از میانگین نیاز ناخالص آبیاری محاسبه شده (14964 مترمکعب در هکتار) و برآورده شده با استفاده از سند ملی آب کشور بوده است.

با توجه به سطح زیرکشت و اهمیت اقتصادی تولید جو در استان خراسان رضوی، بررسی حجم آب آبیاری و بهره-وری آب برای تولید این محصول استراتژیک ضرورت دارد. بدین منظور 24 مزرعه در دو منطقه سبزوار و نیشابور به گونه-ای انتخاب شدند که عوامل مختلف از جمله روش آبیاری، سطح مالکیت، پراکنش مناسب و کیفیت آب آبیاری را پوشش دهند. با پایش دقیق برنامه آبیاری مزارع منتخب، میزان آب آبیاری در طول فصل رشد اندازه گیری گردید. در انتهای فصل رشد و پس از تعیین میزان عملکرد محصول، مقادیر بهره وری آب آبیاری و بهره وری آب کاربردی (آبیاری + بارندگی موثر) تعیین شد. در ادامه حجم آب داده شده، با نیاز ناخالص آبیاری برآورد شده از روش پن من-مانتیث با استفاده از داده های هواشناسی ده سال اخیر و سند ملی آب مقایسه شدند. نتایج نشان داد که حجم آب آبیاری جو در مناطق مورد مطالعه از 2393 تا 7911 متغیر و میانگین وزنی آن (بر اساس مساحت کشت مناطق) 4593 مترمکعب در هکتار بود. در حالیکه میانگین نیاز ناخالص آب آبیاری جو در مناطق مورد مطالعه به روش پن من-مانتیث با استفاده از داده های هواشناسی ده سال اخیر و سند ملی آب به ترتیب 9111 و 8489 مترمکعب درهکتار بود. میانگین عملکرد جو در مزارع منتخب از 1600 تا 5600 متغیر و میانگین وزنی آن 2310 کیلوگرم درهکتار بود. بهره وری آب آبیاری نیز در مزارع منتخب از 24/0تا 34/2 متغیر و میانگین وزنی آن 58/0 کیلوگرم برمترمکعب تعیین شد. بهره وری آب کاربردی در مزارع منتخب از 21/0تا 57/1 متغیر و میانگین وزنی آن 45/0 کیلوگرم برمترمکعب تعیین شد.

در این تحقیق تاثیر دو سیستم مختلف آبیاری در استفاده بهینه از آب در باغات پسته رفسنجان (که به صورت جدی با کمبود آب مواجه است) مورد بررسی قرار گرفت. جهت انجام این کار دو پلات آزمایشی که هر یک در برگیرنده یک ردیف درخت پسته با تعداد 39 اصله درخت کاملا همسن و یکنواخت از نظر اندازه، شادابی و شرایط ظاهری انتخاب گردید. یکی از آنها جهت آبیاری سطحی و دیگری جهت استفاده برای آبیاری زیرسطحی (با استفاده از لوله های مشبک با پوشش پارچه پلاستیکی که در عمق حدود 50 سانتی متر قرار داده شده است) آماده سازی گردید. سپس به مدت دوسال (پاییز 1382 تا پاییز (1384 هر دو پلات با میزان و کیفیت آب برابر مورد آبیاری قرار گرفت. میزان تولید محصول، میزان رشد سالیانه، وضعیت رشد علفهای هرز و تاثیر روی خصوصیات خاک عواملی بودند که مورد ارزیابی و مقایسه قرار گرفتند. با توجه به نتایج بدست آمده از این تحقیق مشخص گردید تفاوت کارایی دو سیستم آبیاری در باغات پسته منطقه مورد مطالعه قابل توجه بوده بطوریکه میزان تولید محصول و نیز شاخص رشد سالیانه در پلات مربوط به آبیاری زیرسطحی حدود دو برابر پلات سطحی و میزان رشد علفهای هرز حدود یک چهارم آنست. نوع آبیاری روی خاک تاثیر معنی دار نداشته است. بنابراین با توجه به کمبود شدید آب نسبت به سطح باغات پسته منطقه، آبیاری زیرسطحی گزینه ای به مراتب برتر و کاراتر نسبت به روش آبیاری سطحی که بطور سنتی مورد استفاده قرار می گیرد است.